مقایسه تأثیر توانبخشی رایانه‌یار و داروی روان محرک در بازداری پاسخ و توجه پایدار کودکان دارای اختلال نارسایی توجه/ بیش فعالی

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناس ارشد روان‌شناسی بالینیsa.azamy@gmail.com

2 استادیار دانشگاه علامه طباطبائی

3 دانشیار دانشگاه علامه طباطبائی

چکیده

پژوهش حاضر با هدف تعیین و مقایسه­ی اثربخشی توان‌بخشی
شناختی رایانه­یار با داروی روان محرک در بهبود کارکرد بازداری پاسخ و توجه پایدار
کودکان با اختلال نارسایی توجه- بیش‌فعالی انجام شد. روش پژوهش شبه آزمایشی و با
طرحپیش‌آزمون- پس‌آزمون- پیگیری با دو گروه آزمایشی است. 23 کودک با اختلال
نارسایی توجه- بیش‌فعالی به شیوه نمونه­گیری در دسترس و بر طبق ملاک­های ورود و
خروج انتخاب و بر اساس شدت اختلال همتا شده و به طور تصادفی به دو گروه دارو روان
محرک (11 نفر) و توان‌بخشی شناختی رایانه­یار (12 نفر) انتساب یافتند. ابزارهای
پژوهش شامل آزمون عملکرد پیوسته
، پرسش‌نامه (SNAP-IVفرم
کوتاه آزمون هوش تجدید نظر شده کودکان وکسلر و
پرسش‌نامه نشانه های مرضی
کودکان بود
. برای تحلیل داده­ها از آزمون تحلیل ورایانس چند
متغیری اندازه­گیری مکرر، تحلیل واریانس آمیخته و آزمون­های متعاقب آن استفاده شد.
توان‌بخشی شناختی رایانه­یار
منجر به تغییرات موثر و ماندگاری در عملکرد
آزمودنی­ها در بازداری پاسخ و توجه پایدار شد. افزون بر این، با وجود بیشتر و
ماندگارتر بودن تغییرات حاصل شده در گروه توان‌بخشی شناختی رایانه­یار نسبت به
گروه داروی روان محرک، این تغییرات به لحاظ آماری معنادار نشد.
به طور
کلی هر دو درمان در بهبود کارکرد اجرایی بازداری پاسخ و توجه پایدار موثر می­باشند،
در نتیجه توان‌بخشی شناختی رایانه­یار را می­توان به عنوان جایگزین داروی روان
محرک به‌کار برد

کلیدواژه‌ها