نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 گروه روانشناسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد ، ایران.

2 دانشیار گروه روانشناسی دانشگاه اصفهان

3 استاد گروه روانشناسی دانشگاه اصفهان

چکیده

هدف از این پژوهش بررسی تأثیر آموزش گفتار شخصی بر کارکرد اجرایی دانش آموزان پسر 9 تا 11 ساله با نارسایی توجه و عادی ، در شهر اصفهان بود. روش پژوهش آزمایشی با طرح پیش­آزمون­ـ­پس­آزمون با گروه‌های کنترل بود. روش نمونه­گیری دو مرحله­ای  بود. نمونه نهایی شامل 20 پسر با نارسایی توجه (10 کودک گروه آزمایش و 10 کودک گروه کنترل اول) و 9 کودک عادی در گروه کنترل دوم بود. ابزارهای به کار رفته عبارت بودند از مقیاس خزانه لغات تصویری بریتانیا[1]، فرم کوتاه آزمون هوش وکسلر برای کودکان(ویسک-آر[2]) و خرده آزمون برج از آزمون عصب روانشناختی نپسی[3] . به منظور بررسی گفتار شخصی کودکان، از آن ها حین حل  خرده آزمون برج فیلمبرداری شد و فیلم ها توسط سه کدگذار مورد تحلیل محتوا قرار گرفتند. نتایج نشان دادند که کودکان با نارسایی توجه به طور معناداری خطاهای بیشتری را نسبت به گروه کنترل اول و دوم داشتند؛ در حالیکه هم در گروه آزمایش و هم در گروه کنترل دوم (که هر دو آموزش دریافت کرده بودند) میزان گفتار شخصی به طور معناداری در مقایسه با گروه کنترل اول که آموزش دریافت نکرده بود، افزایش یافت. با توجه به یافته پژوهش می­توان نتیجه گیری کرد که گرچه آموزش گفتار شخصی ، میزان گفتار شخصی کودکان با نارسایی توجه را افزایش می­دهد اما این افزایش لزوما باعث افزایش کارکرد کودکان نمی­شود، بلکه امکان دارد در مورد تکالیف دشوار نتیجه معکوس بدهد.



[1]  .BPVS_II                                                                                                                                                                   


[2]. WISC_R


[3]. NEPSY

کلیدواژه‌ها