این پژوهش بررسی تأثیر آموزش تقلید متقابل بر بهبود نشانگان کودکان اتیستیک بود. روش پژوهش آزمایشی دارای طرح پیشآزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس، 24 کودک اتیستیک (30 تا 54 ماهه)از یک مرکز توانبخشی و نگهداری کودکان اتیستیک انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه مساوی تقسیم شدند. آزمودنیهای گروه آزمایش آموزش تقلید متقابل را طی 70 جلسه (3 روز در هفته و هر جلسه 20 دقیقهای) دریافت کردند. در این پژوهش از آزمون گارز به عنوان پیشآزمون و پسآزمون استفاده شد. نتایج تحلیل کوواریانس دادهها نشان داد که تفاوت بین میانگین نمرات کودکان اتیستیک در دو گروه معنیدار است (01/0 p<). این پژوهش نشان داد که روش آموزش تقلید متقابل منجر به بهبود نشانگان (تعاملات اجتماعی، ارتباطات و رفتار کلیشهای) کودکان اتیستیک میشود؛ بنابراین مداخله رفتاری ـ طبیعی به عنوان یک درمان انتخابی جدید و مهم برای کودکان اتیستیک موثر است.
پوشنه، کامبیز، صیام پور، نجمه و عابدی کوپایی، مهیا. (1393). تأثیر روش آموزش تقلید متقابل بر بهبود نشانگان در کودکان اتیستیک. روانشناسی افراد استثنایی، 4(13)، 47–64.
MLA
پوشنه، کامبیز، صیام پور، نجمه، و عابدی کوپایی، مهیا. "تأثیر روش آموزش تقلید متقابل بر بهبود نشانگان در کودکان اتیستیک"، روانشناسی افراد استثنایی، 4، 13، 1393، 47–64.
HARVARD
پوشنه، کامبیز، صیام پور، نجمه، و عابدی کوپایی، مهیا. (1393). 'تأثیر روش آموزش تقلید متقابل بر بهبود نشانگان در کودکان اتیستیک'، روانشناسی افراد استثنایی، 4(13), pp. 47–64.
CHICAGO
پوشنه، کامبیز، صیام پور، نجمه و عابدی کوپایی، مهیا، "تأثیر روش آموزش تقلید متقابل بر بهبود نشانگان در کودکان اتیستیک." روانشناسی افراد استثنایی، 4 13 (1393): 47–64,
VANCOUVER
پوشنه کامبیز، صیام پور نجمه، عابدی کوپایی مهیا. تأثیر روش آموزش تقلید متقابل بر بهبود نشانگان در کودکان اتیستیک. افراد استثنایی. 1393;4(13):47–64.