تاثیر روش آموزش تقلید متقابل بر بهبود نشانگان کودکان با اختلال درخودماندگی

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار گروه استثنایی دانشگاه آزاداسلامی واحد تهران مرکزی

2 کارشناسی ارشد روانشناسی کودکان با نیازهای خاص

3 دانشجوی دکترا روانشناسی عمومی. دانشگاه آزاداسلامی تهران مرکز

چکیده

 
هدف پژوهش حاضر به بررسی تأثیر آموزش تقلید متقابل بر بهبود نشانگان کودکان با اختلال درخودماندگی بود. بدین منظوربا استفاده از روش نمونه­گیری در دسترس، 24 کودک با اختلال درخودماندگی( 30 تا 54 ماهه ) از یک مرکز توانبخشی و نگه­داری کودکان درخودمانده انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. آزمودنی­های گروه آزمایش آموزش تقلید متقابل را طی70جلسه( 3روز در هفته و هر جلسه 20 دقیقه­ای )دریافت کردند. در این پژوهش از آزمون گارز به عنوان پیش­آ­زمون و پس­آ­زمون استفاده شد. نتایج تحلیل کوواریانس داده­ها نشان داد که آموزش تقلید متقابل بر بهبود نشانگان کودکان با درخودماندگی گروه آزمایش تاثیر معنی دار داشته است. بنابراین می توان نتیجه گرفت روش آموزش تقلید متقابل منجر به بهبود نشانگان(تعاملات اجتماعی، ارتباطات و رفتارکلیشه­ای) در کودکان درخودمانده می­شود. به بیان دیگر مداخله رفتاری ـ طبیعی به عنوان یک درمان انتخابی جدید و بالقوه مهم برای کودکان درخودمانده موثر است.
 

کلیدواژه‌ها


دقیقی خداشهری، آ. ، پوشنه، ک. و همایون جعفری، ا. ( 1391 ). تأثیر استفاده از روبات انسان‌نما در بهبود تماس چشمی کودکان با اختلال درخودماندگی (اوتیسم) فصلنامه تحقیقات علوم رفتاری،10( 3 ): 169 ـ 179.
رفیعی، مجید. ( 1387 ). تاثیر تقلید حرکات غیرگفتاری بر افزایش واژگان بیانی و طول گفته در کودکان مبتلا به اتیسم. پایان­نامه دکترا. دانشگاه تبریز. گروه روانشناسی.
Baker-Ericzen, M, Stahmer, A. C, & Burns, A. (2007). Association of child demographics with child outcomes in a community-based pivotal response training program. Journal of Positive Behavior Interventions, 9(1), 52-60.
Carpenter, M, Akhtar, N, & Tomasello, M. (1998). Fourteen- through eighteen-month-old infants differentially imitate intentional and accidental actions. Infant Behaviour and Development, 21, 315–330.
DeMyer, M, Alpern, G, Barton, S, DeMyer, W, Churchill, D, Hingtgen, J, Bryson, C, Pontius, W, & Kimberlin, C. (1972). Imitation in autistic, early schizophrenic, and non-psychotic subnormal children. Journal of Autism and Childhood Schizophrenia, 2, 264-287.
Hobson, R. P, & Lee, A. (1999).Imitation and identification in autism. Journal of Child Psychology & Psychiatry, 40, 649-659.
Ingersoll, B. ( 2003 ). Teaching children with autism to imitate using a Naturalistic Treatment Aproach: Effect on imitation, language, play, and social behaviors.( Unpublished Doctoral Dissertation, University of California, San Diego).
Ingersoll, B. (2008). The social role of imitation in autism: Implications for the treatment of imitation deficits. Infants & Young Children, 21(2), 107–119.
Ingersoll, B. & Gergans, S. (2007). The effect of a parent-implemented naturalistic imitation intervention on spontaneous imitation skills in young children with autism. Research in Developmental Disabilities, 28, 163-175.
Ingersoll, B. & Lalonde, K. (2010). The Impact of Object and Gesture Imitation Training on Language Use in Children With Autism Spectrum Disorder. Journal of Speech, Language, and  Hearing Research, 53, 1040–1051.
Ingersoll, B, Lewis, E, & Kroman, E. (2007). Teaching the imitation and spontaneous use of descriptive gestures to young children with autism using a naturalistic behavioral intervention. Journal of Autism and Developmental Disorders, 37, 1446–1456.
Ingersoll, B., Schreibman, L, & Tran, Q. (2003). The effect of sensory feedback on immediate object imitation in children with autism. Journal of Autism and Developmental Disorders, 33, 673-683.
Ingersoll, B. & Schreibman, L. (2006). Teaching reciprocal imitation skills to young children with autism using a naturalistic behavioral approach: Effects on language, pretend play, and joint attention. Journal of Autism and Developmental Disorders, 36, 487-505.
Poushaneh, Kambiz, Siampour, Najmeh, ZadehMohamadi, Ali (2012).The Effect of Reciprocal Imitation Training on Imitation Ability to Children with Autism. Conference WCPCG-2012  in Izmir in Turkey.
Rogers, S, Bennetto, L, McEvoy, R, & Pennington, B. (1996). Imitation and pantomime in high-functioning adolescents with autism spectrum disorders. Child Development, 67, 2060–2073.
Rogers, S. J. & Williams, J. H. G. (2006).Imitation in autism findings and controversies. In S.J. Rogers & J. H. G. Williams (Eds.), Imitation and the social mind autism and typical development (pp. 277–309). New York, NY: Guilford Press.     
Schreibman L.  2000.  Intensive Behavioral/ Psychoeducational Treatments for Autism: Research Needs and Future Directions. Journal of Autism and Developmental Disorders.. 30(5):373-378.
Smith, I. M, & Bryson, S. E. (1998). Gesture imitation in autism I: Non symbolic postures and sequences. Cognitive Neuropsychology, 15, 747–770.
Tsakiris, E. (2000). Evaluating effective interventions for children with autism and related disorders: Widening the view and changing the perspective. In Interdisciplinary Council on Developmental and Learning Disorders' clinical practice guidelines: Redefining the standards of care for infants, children, and families with special needs (pp. 725-818). Bethesda, MD: Interdisciplinary Council on Developmental and Learning Disorders.
Vanvuchelen, M. (2009). Imitation problems in children with autism spectrum disorders .A study of their nature, clinical significance and utility in diagnosis. (Unpublished Doctoral Dissertation, University Leuven, Belgium).
Want, S. C, & Harris, P. L. (2002). How do children ape? Applying concepts from the study of non-human primates to the developmental study of ‘‘imitation” in children. Developmental Science, 5, 1–4.
Whalen, Ch. Schreibman, L & Ingersoll, B. (2006). The Collateral Effects of Joint Attention Training on Social Initiations, Positive Affect, Imitation, and Spontaneous Speech for Young Children with Autism, Journal of Autismand Developmental Disorders, 36:6